Muzyka włoska
Le stelle della musica italiana - gwiazdy muzyki włoskiej
Laura Pausini:
Laura Pausini pochodzi z Solarolo, jednak obecnie mieszka w Mediolanie. Zaczęła śpiewać bardzo wcześnie, głównie pod wpływem ojca Fabrizio - klawiszowca i basisty. To on zapoznał Laurę z muzyką Tiny Turner, Barbry Streisand i Elli Fitzgerald, a także przygotował debiutanckie nagranie córki, kiedy miała 12 lat. Niebawem wokalistka nagrała pierwszą płytę, zatytułowaną "I Sogni Dei Laura".
Wtedy też Laurę odkrył dla świata producent Angelo Valsiglio. Piosenkarka wzięła udział w festiwalu piosenki włoskiej w San Remo, w 1993 roku i z utworem "La Solitudine" zajęła pierwsze miejsce. Singiel "La Solitudine" zyskał szybko status platynowego, a jeszcze w tym samym roku, ukazał się album zatytułowany po prostu "Laura Pausini".
Niespełna rok później młoda wokalistka została uhonorowana nagrodą World Music Award, a ponieważ piosenkarka śpiewa także po hiszpańsku, została okrzyknięta Rewelacją Roku w dziedzinie muzyki latynoskiej w USA. W 1995 roku Laura otrzymała nagrodę Lo Nuestro oraz Talent Latin Pop.
W 1997 piosenkarka rozpoczęła światowe tournee, trasa objęła Europę, Amerykę Północną, a także Brazylię, gdzie Laura zaśpiewała po portugalsku. Rok później wystąpiła przed 25-tysięczną publicznością na koncercie przeciwko przemocy w Kraju Basków, a w 1999 zaśpiewała u boku Luciano Pavarottiego. Jej piosenki znalazły się także na ścieżkach dźwiękowych filmów "Message in a Bottle" i "Pokémon".
W październiku 2001 ukazał się album "Best Of...", natomiast już w listopadzie 2002 Laura wydała swój pierwszy, anglojęzyczny longplay - "From the Inside". Pierwszym utworem promującym płytę była piosenka "Surrender".
W listopadzie 2004 roku, Laura przypomniała o sobie kolejną płytą długogrającą. Album "Resta In Ascolto" zawiera 11 piosenek, a jedną z nich napisała sama Madonna. Na pierwszym singlu znalazł się utwór tytułowy.
W 2005 roku Laura postanowiła opublikować nagrania zarejestrowane podczas koncertu w Paryżu. Artystka wykonała wtedy takie przeboje, jak "Gente", "Vivimi", "Benedetta Pasione", "Non C'e" czy "La Prospettiva Di Me", który promował to wydawnictwo. "Live In Paris 05" ukazał się także w wersji DVD, na którym znalazł się także teledysk do "Benedetta Pasione".
Jest laureatką wielu nagród branży muzycznej m.in. World Music Award dla najlepszego włoskiego wykonawcy w 2003 roku, Latin Grammy Award dla najlepszej wokalistki w 2005 i 2007 roku, Grammy Awards dla najlepszej płyty pop w 2006 roku.
Dyskografia
* 1993 - Laura Pausini
* 1994 - Laura
* 1996 - Le cose che vivi / Las cosas que vives
* 1998 - La mia risposta / Mi respuesta
* 2000 - Tra te e il mare / Entre tu y mil mares
* 2001 - The best of Laura Pausini / Lo mejor de Laura Pausini
* 2003 - From the inside (płyta anglojęzyczna)
* 2004 - Resta in ascolto / Escucha
* 2005 - Live in Paris 2005 (CD i DVD - kompilacja dwóch paryskich koncertów, które odbyły się pod koniec marca 2005 roku)
* 2006 - Io Canto / Yo Canto
* 2007 - San Siro 2007 (CD i DVD - zapis koncertu z 2.06.07 na stadionie San Siro)
* 2008 - Primavera In Anticipo / Primavera Anticipada
* 2009 - World Tour 2009 (CD i DVD - zapis z wakacyjnych koncertów we Włoszech)
Gianna Nannini
Gianna Nannini (ur. 14 czerwca 1956 w Sienie) — włoska piosenkarka pop-rock'owa i autorka tekstów piosenek.
Urodziła się w Sienie (Toskania, Włochy). Jest starszą siostrą kierowcy Formuły 1, Alessandra Nanniniego. Pobierała naukę gry na pianinie w Turynie oraz kompozycji muzyki w Mediolanie.
Jej pierwszym hitem był w 1979 r. singel America z albumu California, który puszczano w kilku krajach europejskich. Jej popularność we Włoszech rozpoczęła się w 1984 r. wraz z ukazaniem się jej szóstego albumu (Puzzle). Album ten znalazł się na szczycie list przebojów ("top 10") we Włoszech, Niemczech, Austrii i Szwajcarii.
Występowała w wideoklipie Fotoromanza (reż. Michelangelo Antonioni), wygrała kilka nagród muzycznych i rozpoczęła europejską trasę koncertową, uczestnicząc m.in. w Montreux Jazz Festival. W 1986 r. jej piosenka Bello e impossibile stała się dużym przebojem, która przyniosła jej kolejne nagrody we Włoszech, Niemczech, Austrii i Szwajcarii. W 1987 r. wydała składankę Maschi e altri, która sprzedała się w ponad milionie egzemplarzy.
W 1990 r. razem z Edoardo Bennato śpiewała oficjalny hymn piłkarskich Mistrzostw Świata w 1990 r., Un'estate italiana.
W 1994 r. ukończyła studia wyższe na kierunku filozofia na Uniwersytet w Sienie. W kolejny roku wzięła udział w proteście, zorganizowanym przez Greenpeace we francuskiej ambasadzie w Rzymie, przeciwko francuskiemu rządowi w związku z próbami nuklearnymi na Mururoa.
W 2004 r. wydała składankę swoich najlepszych przebojów, nagrywając je ponownie. Płyta CD Perle zawiera w większości jej stare utwory w nowych aranżacjach. Przy nagrywaniu płyty muzykowali Christian Lohr (pianino, także współproducent) oraz kwartet smyczkowy w składzie: Vincenzo di Donna (pierwsze skrzypce), Luigi de Maio (drugie skrzypce), Gerardo Morrone (altówka) i Antonio di Franca (wiolonczela). Z tą orkiestrą Gianna odbyła trasę koncertową Perle-tour w Europie Środkowej w 2004-2005 r.
Album Grazie ukazał się w lutym 2006 r. i osiągnął szczyt jednej z włoskiej list przebojów piosenką Sei nell'anima. Latem 2006 r. koncertowała z tą płytą po całych Włoszech. Innym przebojem z tej płyty stał się utwór IO.
We wrześniu 2006 r. w duecie z Andrea Bocelli nagrała singel Ama Credi E Vai.
Udział Gianny można odnaleźć także w solowym albumie Sanctuary Alexandra Hacke'a (utwór Per Sempre Butterfly).
W roku 2007 występowała jako support dla amerykańskiego zespołu Bon Jovi podczas ich europejskiej trasy koncertowej. W roku 2007 ukazała się płyta "Pia" oraz w latach 2007/2008 składanka najlepszych 30 utworów "GiannaBest" W latach 2007-2008 jej single Meravigliosa creatura oraz Aria zostały użyte, w wersjach akustycznych, w reklamach telewizyjnych Fiata Bravo.
Najnowsza płyta ukazała się na początku 2009 roku nosi tytuł "Gianna Dream-Solo i Sogni Sono Veri",przy tej płycie Gianna współpracowała po raz kolejny z Willem Malonem.Pierwszy singiel z tej płyty " Attimo" jak i kolejny "Maledetto Ciao" okazały się wielkimi hitami.
Giorgia
Giorgia Todrani, znana jako Giorgia, jest jedną z najpopularniejszych i najbardziej charakterystycznych włoskich piosenkarek. Reprezentuje gatunki takie jak pop, soul, R’n’B i jazz. Urodziła się 26 kwietnia 1971 roku w Rzymie. Na scenie muzycznej działa od 1994 roku. Przez ten czas wydała 10 albumów studyjnych, które we Włoszech cieszyły się sporą popularnością. Zaśpiewała w duecie z Andreą Bocellim, Miną, Ronanem Keatingiem, Ray’em Charlesem, czy Eltonem Johnem. Jest rozpoznawalna dzięki przepięknemu głosowi i niezwykłym umiejętnościom wokalnym.
Irene Grandi
Irene Grandi urodziła się 6 grudnia 1969 r. we Florencji.
Grała w różnych grupach po czym zaczyna pracować jako solistka razem z Telonio. Ze swoim pierwszym autorem nagrywa piosenkę „Un motivo maledetto”. Zwraca ona uwagę Dado Parisiniego, który proponuje jej umowę na nagranie płyty.
W 1994r. występuje na Festiwalu w kategorii „Młodzi” z utworem „Fuori” . Irene zaczna współpracować z ważnymi autorami: Eros Ramazzotti i Jovanotti piszą piosenki do jej pierwszego albumu „Irene Grandi”.
W 1995 pojawia się „In vacanza da una vita”: Irene potwierdza swój sukces utworem „Bum Bum” i piosenką tytułową, które stają się najczęściej granymi utworami przez stacje radiowe w tym okresie. W tym samym roku pojawia się w “Non calpestare i fiori nel deserto” Pino Daniele, śpiewając w duecie “Se mi vuoi”: współpraca układa się tak dobrze, że przekształca się w trasę koncertowa obojga artystów.
W 1996r. debiutuje jako aktorka razem z Diego Abatantuono w “Il barbiere di Rio” Giovanniego Veronesi, gdzie śpiewa również “Fai come me”, główny utwór ścieżki dźwiękowej. Nie będzie to jedyny eksperyment pozamuzyczny Irene: w 2004r. pojawi się znowu przed kamerami, aby poprowadzić Festivalbar.
W 1997r. Irene wraca do muzyki z trzecim albumem „Per fortuna purtroppo”: to zdecydowany krok z punktu widzenia artystycznego z eksperymentami muzycznymi, które łączą się w melodie jak „Che vita è”, singiel, który znajduje się na szczytach radiowych list radiowych przez ponad rok.
W 1999r. wychodzi „Verde Rosso e Blu”, czwarty album po czym wraca do Sanremo w 2000r. oczywiście jako Gwiazda. Utwór festiwalowy dla Irene piszą nie kto inny jak Vasco Rossi i Gaetano Curreri: “La tua ragazza sempre” klasyfikuje się na drugim miejscu; piosenka włączona do kolejnego wydania “Verde Rosso e Blu” pozwala płycie wrócić na szczyty klasy fik sprzedaży. Irene poświęca się rockowi, choć wciąż wykazuje swą różnorodność prestiżowymi występami, jak Pavarotti & Friends oraz Montreux Jazz Festival.
W 2001r. wychodzi album greatest hits “Irek”, który oddziela pierwszą część kariery Irene z dwoma nie wydanymi wcześniej utworami “Per fare l’amore” i “Sconvolto così”. Tefo samego roku zachwyca sto tysięcy osób na all’Heineken Jammin’ Festival w Imola, grając przed koncertem przyjaciela Vasco.
W 2003. kontynuuje współpracę z Vasco i Gaetano Curreri: obaj firmują “Prima di partire per un lungo viaggio” oraz wyprodukowanie dwóch innych piosenek piątej płyty “Prima di partire” - “Buon compleanno” e “Voglio una ninna nanna”. Album jest grany podczas letniej trasy koncertowej po premierze 5 lipca na stadionie San Siro w Mediolanie ponownie jako gość specjalny Vasco.
Po doświadczeniu prowadzenia Festivalbar w 2004 roku Irene potwierdza w 2005r. swój dojrzały talent rockowy rozwinięty przez lata koncertów: zostaje wydany szósty album “Indelebile”. „Lasciala andare”, singiel zostaje zaprezentowany na żywo na koncercie Pierwszego Maja.
Rok 2006 jest rokiem przerwy poświęconym na podróże po świecie na rzecz stowarzyszeń humanitarnych, którym Irene konkretnie pomaga. Podczas podróży do Afryki poznaje Yossoun N’Dour: razem z Patti Smith i Francesco Renga nagrywa “Birima”.
Powrót do muzyki pojawia się z nagraniem piosenki Battisti „Uno in più” do albumu “Innocenti evasioni”. Ponowne odkrycie piosenki włoskiej powraca w podwójnym albumie “irenegrandi.hits” w 2007r., który jest czymś więcej niż składanką : w znajdują się w nim wersje utworów, dzięki którym osiągnęła sukces Mina (“Sono come tu mi vuoi”) czy Bruno Martino (“Estate”), wersje akustyczne własnych utworów - efekt współpracy z pianistą jazzowym Stefano Bollani. Przede wszystkim jednak pojawia się na płycie autora wywodzącego się z nowego rocka włoskiego: Francesco Bianconi dei Baustelle, który pisze “Bruci la città”. Piosenka zostaje odrzucona w eliminacjach do Festivalu w Sanremo, jednak zostaje piosenką lata i wygrywa Nagrodę Radiową 2007 ostatniej edycji Festivalbar, stając się kolejnym trofeum w karierze pełnej sukcesów.
Po trasie koncertowej po raz pierwszy w głównych włoskich teatrach i po wydaniu biografii “Diario di una cattiva ragazza” („Pamiętnik złej dziewczynki”) – napisanej z Massimo Cotto (Mondadori)- 28 listopada 2008r. wychodzi płyta „Canzoni per Natale”. Irene przenosi do Włoch międzynarodową tradycję płyt bożonarodzeniowych: w albumie umieszcza nowe wersje klasycznych utworów oraz mniej znanych, śpiewając po włosku i angielsku.
21 czerwca 2009r. uczestniczy w koncercie charytatywnym w San Siro “Amiche per l’Abruzzo”, śpiewając w duecie zarówno własne piosenki, jak i koleżanek, czy międzynarodowe standardy (“Blowing in the wind” Boba Dylana), czy włoskie (“Il mio canto libero” Battisti-Mogol). Kilka miesięcy później śpiewa w duecie z Claudio Baglionim w “Una faccia pulita”, w wersji znanego utworu “Questo piccolo grande amore”.
W 2010r. Irene wraca do Sanremo po 10 latach. Prezentuje piosenkę “La cometa di Halley”, napisaną przez Francesco Bianconi, wracają do szczęśliwej współpracy podjętej wcześniej przy “Bruci la città”. Utwór poprzedza nowy album „Alle porte del sogno”, pierwszy wydany po prawie 5 latach. Irene jest współproducentką artystyczną z Pio Stefanini i współautorką prawie wszystkich utworów. Płytę zamyka inna współpraca tym razem z „historycznym” autorem Irene – Gaetano Currerim, który pisze „Stai ferma”.
Eros Ramazzotti
Eros Ramazzotti (Eros Luciano Walter Ramazzotti Molina), syn Rodolfo Ramazzottiego (malarza pkojowego) i Raffaelli Molina. urodził się w Rzymie 28 października 1963 roku. Od najmłodszych lat przejawiał wielkie zainteresowanie muzyką. Jego debiut jako wokalisty nastąpił w 1981, kiedy to wziął udział w Konkursie Nowych Głosów w Castrocaro z piosenką "Rock 80" i podpisał pierwszy kontrakt płytowy. Następnego roku wyszła jego druga płyta "Ad un amico", gdzie artysta rozwinął swój talent i pasję - grę na gitarze. Eros dał się poznać szerszej publice wygrywając festiwal w San Remo 1984 w kategorii młodych wykonawców piosenką "Terra promessa". W następnym wydaniu festiwalu prezentował piosenkę "Una storia importante" z albumu "Cuori agitati", utwór ten pozwolił artyście na oficjalne wejście na rynek europejski.
Zwycięstwo nad "wielkimi tuzami" piosenki włoskiej w San Remo w 1986 z piosenką "Adesso tu" potwierdziła popularność dwudziestoletniego Ramazzottiego we Włoszech i wzbudziło uwagę publiczności międzynarodowej na piosenkarza. Piosenka ta znalazła się w albumie "Nuovi eroi".
Trzeci album "I certi momenti", który wyszedł w 1987 (z udziałem Patsy Kensit w piosence "La luce buona delle stelle"), ugruntował sukces europejski rzymskiego artysty.
Tournee, które towarzyszyło wydaniu nowego albumu, trwało dziewięć miesięcy, podczas których artystę obejrzało ponad milion widzów: był to pierwszy włoski koncert rockowy, który zgromadził tak szeroką widownię.
Późną wiosną 1988 wyszedł mini album "Musica e", który podbił rynek wydawniczy i sprzedał się znacznie lepiej niż "In certi momenti".
Po dwóch latach przerwy w koncertach wyszła płyta "In ogni senso" , która poprzedziła pierwszy występ artysty w Stanach Zjednoczonych - show zorganizowane w Radio City Hall w Nowym Yorku.
Długi czas spędzony na tournee zamyka się nowym albumem live "Eros in concert". Koncert z tej trasy w Barcelonie jest transmitowany w interwizji.
Po trzech latach wychodzi album "Tutte storie" - najbardziej pracochłonny i skomplikowany pod względem produkcyjnym - dzięki któremu Eros wchodzi na szczyty wszystkich list przebojów w Europie. Videoclip "Cose della vita" - pierwszy z albumu, został nakręcony przez Spike`a Lee. Tournee europejskie jest jednym z najważniejszych tras artysty i kończy się za oceanem, gdzie Eros występuje na pełnych stadionach w piętnastu krajach latynoamerykańskich.
Po przyjeździe do Polski, muzyk inicjuje występ trio - występu, który okazał się wydarzeniem muzycznym roku - koncert Erosa Ramazzotti, Pino Daniele i Jovanotti. W listopadzie 1994 artysta zostaje zaproszony do wystąpienia na żywo na koncercie MTV Awards w Berlinie.
W tym okresie Ramazzotti tworzy nowy management - "Radiorama" i podpisuje nowy kontrakt dyskograficzny z wytwórnią BMG International.
Podczas lata 1995 Eros bierze udział w w Summer Festival - muzycznym happeningu z takimi gwiazdami jak: Rod Steward, Elton John i Joe Cocker. 13 maja 1996 wychodzi album "Dove c'e musica", ósmy album - pierwszy w pełni wyprodukowany przez artystę. Zrealizowany między Włochami a Kalifornią, wzbogacony współpracą z muzykami o sławie międzynarodowej, ukazuje "nowego Erosa" - kreatywnego i nowatorskiego.
Popularność płyty jest niezwykła - sprzedano ponad siedem milionów egzemplarzy. Tournee europejskie, które towarzyszy wyjściu krążka kończy się na kilka dni przed urodzeniem Aurory Sophie - córki Erosa i jego towarzyszki Michelle.
W następnych miesiącach Ramazzotti opiekuje się intensywnie dzieckiem lecz znajduje czas na zbieranie materiału na nowy album oraz pisze "That`s all I need to know" dla Joe Cocker`a.
W październiku 1997 wychodzi płyta "Eros - greatest hits", która jest doskonałym połączeniem pierwszych utworów artysty a jego najnowszymi osiągnięciami. Eros kompletuje szesnaście piosenek: część ze swej rockowej przeszłości, kilka największych przebojów i dwa utwory, które nie były jeszcze wydane. Dwie piosenki z tego albumu są wielkimi niespodziankami duet "Musica e" z Andrea Bocelli i "Cose della Vita / Cant`t stop thinking of you" z legendą Tiną Turner.
W lutym 1998 rozpoczyna tryumfalne tournee światowe do Południowej Ameryki, Stanów Zjednoczonych Ameryki i Europy. Tournee trwa osiem miesięcy. 24 kwietnia tournee zostaje przerwane przez ślub Erosa i Michelle Hunziker, świętowany w Kościele Pałacu Odescalchi w Bracciano, obok Rzymu.
W maju Eros uczestniczy w koncercie "Pavarotti i Przyjaciele" w reżyserii Spike Lee, gdzie występuje w duecie z Mistrzem Pavarotti - "Se bastasse una sola canzone".
Nowy album "Eros live" wychodzi przy końcu października. Artysta występuje z Tiną Turner i Joe Cocker`em przy okazji koncertu Księcia Baviery - transmitowanego w wielu krajach europejskich.
W marcu 1999 Eros Ramazzotti zostaje nagrodzony w Hamburgu niemieckim Oskarem muzycznym L`Echo Award, w kategorii "Najlepszego artysty międzynarodowego".
Przy końcu wieku pojawiają się nowe projekty Erosa. Powstają nowe biura "Radiorama": studio nagrań i dwa studia post-produkcyjne. W nich to odbywa się prezentacja nowego albumu Gianni Morandi "Come fa bene l`amore", gdzie Eros zasłużył się jako producent i autor tekstów i muzyki.
W październiku 2000 roku, ukazała się płyta zatytułowana "Stilelibero", która powtórzyła sukces poprzednich albumów. Olbrzymią popularność zdobyły single "Fuoco nel fuoco" oraz "Un angelo non é". Trasa koncertowa promująca ten album objęła też Polskę. Eros wystąpił w Gdański na hipodromie. Po raz pierwszy ukazało się też wydawnictwo DVD "Stilelibero" zawierające koncert w Mediolanie i relację z trasy po całej Europie.
Nowy studyjny album Erosa, "9", trafił do sklepów 2 czerwca 2003 roku. Znajduje się na nim 13 utworów wyprodukowanych przez samego Ramazzottiego wraz z Claudio Guidettim. Muzyka nie jest niespodzianką - wokalista proponuje dobry, melodyjny pop, z dużą dawką romantyzmu, nie stroniąc od elementów rocka i nawet reggae ("Mamara"). Muzyka w dużym stopniu oparta jest na osobistych doświadczeniach Erosa - był to przede wszystkim głośny rozwód z żoną. Na pierwszym singlu ukazał się utwór "Un'emozione per sempre", poświęcony tragicznie zmarlemu w 2002 roku piosenkarzowi Alexowi Baroni. W 2004 roku Eros daje koncert w Rzymie - na stadionie Olimpijskim - najbardziej spektakularny i efektowny. Z jego okazji wydane zostaje dwupłytowe wydawnictwo DVD - "Eros Roma Live".
W październiku 2005 roku ukazał się dziesiąty studyjny album wokalisty, zatytułowany "Calma Apparente". Nad nowymi nagraniami Eros pracował wiosną 2005 roku w Los Angeles, gdzie czuwali nad nim producenci: Claudio Guidetti, Celso Valli oraz Michele Canova (pracował także z Tiziano Ferro). Na "Calma Apparente" trafiło 13 premierowych utworów, w tym "I Belong To You - El Ritmo De La Passion", nagrany wspólnie z Anastacią, która napisała tekst. Co ciekawe, wokalistka fragment zaśpiewała po włosku. Płytę promował singel "La Nostra Vita", "Bambino nel tempo" oraz wspomniany "I Belong to You".
2007 rok przyniósł drugi w karierze Włocha "best of". Album "e2" to cztery nowe utwory, stare przeboje Erosa, oraz jego największe hity nagrane i wyprodukowane wspólnie ze znanymi świata muzyki. O najnowszym albumie piszemy na bierząco w naszym serwisie - więcej informacji na stronach "news".
Tiziano Ferro
Tiziano Ferro (ur. 21 lutego 1980 r. w Latinie) – włoski wokalista. Na całym świecie sprzedano ponad siedem milionów egzemplarzy jego albumów.
W dzieciństwie przez siedem lat uczył się gry na gitarze, przez rok – perkusji, a przez dwa lata gry na fortepianie. Od 1996 roku, Tiziano występował w lokalnym chórze gospel, gdzie doskonalił swoje umiejętności wokalne i zainteresował się muzyką soul.
W latach 1997-1998, wokalista próbował swoich sił w eliminacjach do Festiwalu Piosenki Włoskiej w San Remo; za pierwszym razem nie przeszedł nawet eliminacji, za drugim podejściem zaś uplasował się w gronie dwunastu finalistów.
W roku 1998 nawiązał współpracę z producentami Mary Majonchi i Alberto Kalemo, oraz znanym Michelem Canovą. W 2001 r. Tiziano Ferro podpisał kontrakt z wytwórnią EMI Music Italy i w czerwcu tego samego roku ukazał się jego debiutancki singel zatytułowany "Perdono". W ciągu dwóch miesięcy utwór stał się we Włoszech singlowym bestsellerem, a wydany po nim debiutancki album Rosso Relativo był początkiem oszałamiającej kariery wokalisty. Płyta ukazała się w czterdziestu dwóch krajach.
W 2003 r. ukazała się druga płyta Tiziano, 111 Centoundici, a trzy lata później – kolejny album, Nessuno è solo, dostępny także w hiszpańskojęzycznej wersji (Nadie Está Solo). Listopadem 2008 roku światło dzienne ujrzał czwarty oficjalny krążek Ferro pt. Alla mia età. Promował go singel pod tym samym tytułem. Album w roku 2009 uzyskał nagrodę Wind Music. Wokalista, wspólnie z Anahi i Dulce Maríą, nagrał także utwór zatytułowany "El regalo mas grande".
Nek
Filippo Neviani znany znany również jako Nek (ur. 6 stycznia 1972 r.) jest popularnym współczesnym włoskim piosenkarzem. Niektóre z jego hitów to Laura Non C'è lub Laura no esta, odniosły one znaczny sukces w Europie jak i w Ameryce Południowej. W 1997 r. jego piosenka Almeno stavolta została jedną z najczęściej słuchanych piosenek roku.
Nek urodził się w Sassuolo, małym mieście w prowincji Modena. Swoją karierę rozpoczął w bardzo młodym wieku, bo skończywszy 9 lat nauczył się grać na gitarze. W 1984 wraz Gianlucą Vaccarim utworzyli duet, który wkrótce stał się bardzo popularny wśród młodzieży. Na początku zwykle grywali na studniówkach, przyjęciach urodzinowych i wielu innych okazyjnych wydarzeniach. Wtedy też Filippo zaczął "na poważnie" zajmować się śpiewaniem - najpierw z grupą country Winchester, a potem z zespołem White Lady, specjalizującym się w rocku. W 1991 zajął drugie miejsce na Festivalu w Castrocaro, który w tamtych czasach uważany był za prawdziwą trampolinę dla mało znanych artystów.
W 1992 wydał swój pierwszy solowy album (tym samym debiutując pod obecnym pseudonimem). Chociaż był to dopiero debiut, jego wielki talent został od razu zauważony. Zaledwie rok później, dzięki utworowi In te Nek zajął trzecie miejsce pośród "młodych" na Festiwalu w Sanremo. In te to także tytuł drugiej płyty Neka.
W 1994 r. Nek wydał swój trzeci album, Calore Umano i ulokował się od razu na drugim miejscu Festivalu Italiano z piosenką Angeli Nel Ghetto. W tym roku Neviani zdobył także ważne wyróżnienie: nagrodę dla Najlepszego Młodego Wykonawcy Włoskiego. Wyróżnienie to otworzyło przed utalentowanym piosenkarzem wiele nowych ścieżek kariery. Od tej pory Nek mógł być zaliczany do grona najznakomitszych artystów włoskich.
Jednak dopiero w 1996 roku udało mu się osiągnąć międzynarodową sławę. Po podpisaniu kontraktu z WEA (dziś Warner Music) w 1997 wziął udział w Festiwalu w Sanremo ze swoim wielkim hitem Laura Non C'e'. Mimo, iż piosenka nie została doceniona w generalnej klasyfikacji, stała się największym przebojem Sanremo '97. Utwór został umieszczony na albumie Lei, Gli Amici E Tutto Il Resto, za który Nek otrzymał we Włoszech sześć platynowych płyt; album rozszedł się w 600.000 kopii. W lecie Nek wystąpił w konkursie Festivalbar z utworem Sei Grande. W tym samym czasie wspomniany wyżej album podbijał rynki muzyczne w Europie (Hiszpania, Portugalia, Francja, Niemcy, Szwajcaria, Austria, Szwecja, Finlandia, Belgia) i Ameryce Południowej (Brazylii, Peru, Kolumbia, Argentyna). Odzew słuchaczy był naprawdę olbrzymi - płyta na całym świecie sprzedana została w liczbie 2 milionów kopii.
W czerwcu 1998 r ukazała się piąta płyta włoskiego artysty, In Due, a singiel Se Io Non Avessi Te był przez cztery miesiące najczęściej puszczanym hitem przez najważniejsze stacje radiowe. Nek został także doceniony przez melomanów Starego Kontynentu - 09.07.1998 otrzymał nagrodę IFPI, za to, że jego poprzednia płyta, Lei, Gli Amici E Tutto Il Resto została zakupiona w Europie przez ponad 1.000.000 osób. In Due także bije rekordy popularności: płyta platynowa w Hiszpanii, złota w Austrii, Szwajcarii, Argentynie... W Niemczech In Due znalazło się w pierwszej dwudziestce najlepiej sprzedających się albumów. W 1999 Nek wyruszył w świat z wielkim tournee promującym jego płyty.
Minęły trzy lata i 24 maja 2002 ukazał się siódmy album, Le Cose Da Difendere. Nek zmieniał styl muzyki na "mocniejszy" i "bardziej dojrzały". Managerem Neka został Alfredo Cerutti, a produkcją zajął się Dado Parisini, który wcześniej wypromował Laurę Pausini. W październiku ukazała się (w dwóch wersjach językowych) składanka Nek. The Best of... L'anno Zero. podsumowująca 10 lat ciężkiej pracy artysty. Została sprzedana w 250.000 kopii (we Włoszech), a na liście przebojów utrzymywała się przez ponad 27 tygodni.
W 2005 roku wydał album Una Parte Di Me, zawierający piosenkę Lascia che io sia, która wkrótce wielokrotnie zajmowała pierwsze miejsce na listach włoskich przebojów. Nek wziął udział w koncercie Live 8, który odbył się na Circus Maximus 2 lipca 2005 roku.
We wrześniu 2006 poślubił swoją byłą asystentkę Patrizie Vacondio[1].
Był to też rok wydania jego dziesiątego albumu Nella Stanza 2. Singlem, promującym płytę został utwór Instabile. Na początku roku 2007 Nek wydał następny singiel Notte di Febbraio. Od 24.02 singiel Instabile (w wersji hiszpańskiej Vertigo) bił rekordy popularności w Hiszpanii.
Aktualnie Nek promuje swoją jedenastą płytę, Un'altra direzione (hiszpańska wersja "Nuevas direcciones") dzięki singlom La voglia che non vorrei( "Deseo que ya no puede ser") , Se non ami ("Si no amas") oraz "Semplici Emozioni" ("Simples Emociones"). Wziął też gościnnie udział w koncercie włoskich arytstów, z którego dochód przeznaczony był na pomoc poszkodowanym w trzęsieniu ziemi w regionie Abruzzo we Włoszech.
Biagio Antonacci
Urodzony w Mediolanie 6 listopada 1963
Biagio Antonacci urodził się i wychował w Mediolanie jego. Uczestniczył w 38. Festiwal Muzyki w Sanremo 1988 z utworem w Voglio vivere un attimo. Jego debiutancki album to "Sono cose che capitano". Drugi album, "Adagio Biagio", został wydany dwa lata później. Powoli stał się sławny za sprawą utworów "Danza sul mio petto" i "Pero ti amo" .
Ma dwóch synów z Marianną Morandi, córką włoskiego piosenkarza i aktor Gianni Morandi.
Vasco Rossi
Karierę zaczynał na studiach, współtworząc, wspólnie z grupą znajomych, jedną z pierwszych we Włoszech prywatnych rozgłośni radiowych – Punto Radio. Pracował tam jako DJ, zaczął również nagrywać pierwsze własne piosenki. Z tamtego okresu wywodzą się pierwsze płyty artysty: Ma cosa vuoi che sia una canzone (1977), Non siamo mica gli americani (1978) i kontrowersyjna, obfitująca w wulgaryzmy Colpa d'Alfredo (1980). W dużej mierze właśnie kontrowersje sprawiły, iż Rossi zaczął zdobywać popularność w całych Włoszech.
W 1982 roku Vasco Rossi po raz pierwszy wziął udział w Festiwalu Piosenki włoskiej w San Remo, jednak jego piosenka, Vado al massimo, zajęła ostatnie miejsce w konkursie. Niewiele lepiej poszło mu rok później – utwór Vita spericolata zajął przedostatnie miejsce, dodatkowo na artystę spadły gromy spowodowane faktem, iż w trakcie występu był on kompletnie pijany. Wbrew wszystkiemu, Vasco Rossi zdobywał ciągłą popularność, stając się wkrótce jednym z najpopularniejszych we Włoszech młodych wokalistów rockowych, przyczyniło się do tego zwycięstwo w kultowym w owym okresie Festivalbar.
W 1984 roku Vasco Rossi został aresztowany pod zarzutem handlu i posiadania narkotyków - skazano go za to na karę 2 lat i ośmiu miesięcy pozbawienia wolności w zawieszeniu. Mimo problemów z prawem kolejne płyty artysty sprzedawały się w rekordowych nakładach (Gli spari sopra z 1993 roku zdobyła status platynowej płyty) a jego teledyski reżyserowali najwybitniejsi twórcy (w 1996 teledysk do piosenki Sally and Gli angeli nakręcił Roman Polański). W swojej karierze Vasco Rossi nagrał (stan na lipiec 2006) 21 albumów (wliczając w to płyty live oraz oficjalne składanki największych przebojów), jego ostatnia płyta, nagrana live Buoni o cattivi live anthology 04.05 ukazała się w 2005 roku.
Dyskografia
* Ma cosa vuoi che sia una canzone (1978)
* Non siamo mica gli americani (1979)
* Colpa d'Alfredo (1980)
* Siamo solo noi (1981)
* Vado al massimo (1982)
* Bollicine (1983)
* Va bene, va bene così (1984)
* Cosa succede in città (1985)
* C'è chi dice no (1987)
* Liberi liberi (1989)
* Fronte del palco (1990)
* 10.7.90 San Siro (1990)
* Gli spari sopra (1993)
* Nessun pericolo... per te (1996)
* Rock (1997)
* Canzoni per me (1998)
* Rewind (1999)
* Stupido hotel (2001)
* Vasco Rossi Tracks (2002)
* Buoni o cattivi (2004)
* Buoni o cattivi live anthology 04.05 (2005)
Drupi
Drupi (właśc. Giampiero Anelli) - (ur. 10 sierpnia 1947 w Pavii), włoski piosenkarz. W latach 60. występował z rockową formacją The Magnets, a karierę solową rozpoczął na początku lat 70. Na festiwalu w San Remo w 1973 gościł z utworem Vado Via, który przez blisko trzy miesiące utrzymał się na brytyjskiej liście przebojów.
Pod koniec lat 70. cieszył się bardzo dużą popularnością w Polsce, której szczyt przypadł na 1978 rok, kiedy wystąpił na festiwalu w Sopocie z przebojem Sereno é (zdaniem krytyki, był w Polsce nawet bardziej znanym artystą, niż we Włoszech
Antonello Venditti
Antonello Venditti (ur. 8 marca 1949 w Rzymie) - piosenkarz włoski. Popularność zyskał w latach siedemdziesiątych XX wieku dzięki tematom swoich piosenek, zwracających uwagę na m.in. aktualne problemy społeczne.
Zucchero
Adelmo Fornaciari, Zucchero (ur. 25 września 1955 w Roncocesi k. Reggio nell'Emilia), włoski piosenkarz. Jego pseudonim w języku polskim oznacza "cukier".
Przed publicznością zadebiutował w 1982 roku na Festiwalu w Sanremo piosenką Una notte che vola via, dzięki której znalazł się w finale. W 2003 roku wystąpił na Festiwalu w Sopocie.
Jego pierwszym przebojem była piosenka Senza una donna, nagrana w duecie z Paulem Youngiem.
Na płycie z 2004 roku towarzyszą mu: Miles Davis, Paul Young, Sheryl Crow, Dolores O'Riordan (The Cranberries), B.B. King, John Lee Hooker, Brian May oraz Sting.
W roku 2000 nagrał wraz z zespołem Scorpions symfoniczną wersję piosenki Send Me An Angel, na płycie Moment Of Glory.
Dyskografia [edytuj]
* 1983 - Un po' di Zucchero
* 1985 - Zucchero & The Randy Jackson Band
* 1986 - Rispetto
* 1987 - Blue's
* 1988 - Six Mix
* 1988 - Snack Bar Budapest
* 1989 - Oro incenso e birra
* 1991 - Zucchero
* 1991 - Live at the Kremlin
* 1992 - Miserere
* 1994 - Diamante
* 1995 - Spirito DiVino
* 1996 - The Best of Zucchero Sugar Fornaciari's Greatest Hits
* 1998 - Bluesugar
* 1999 - Overdose d'amore / The ballads
* 2001 - Shake
* 2002 - Spirit cavallo selvaggio
* 2004 - Zucchero & Co.
* 2006 - Fly
* 2007 - All The Best
Ligabue
Luciano Ligabue urodził się w Correggio w 1960 roku. Pierwszy koncert rockmana z grupą Orazero odbywa się w ramach cyklu kulturalnego w Correggio w 1987r. W następnym roku Pierangelo Bertoli decyduje się wydać w swoim albumie „Sogni di rock and roll” - piosenkę napisaną przez Luciano Ligabue. W lipcu tego samego roku zwycięstwo w konkursie „Terremoto rock” pozwala Ligabue i grupie Orazero w nagrodę nagrać piosenkę „Anime in plexiglass” i „Bar Mario”.
W maju 1990 r. piosenką „Balliamo sul mondo” muzyk wygrywa Festivalbar dla młodzieży i rozpoczyna serię koncertów (ponad 250), które przedłużają się do końca 1993r.
Dwa następne albumy „Lambrusco, coltelli, rose & popcorn” oraz „Sopravvissuti e sopravviventi” potwierdzają wyjątkowy talent ujawniony w debiutanckim albumie, ale jeszcze nie pozwalają Ligabue osiągnąć sukcesu wśród publiczności i krytyki wielkiego autora włoskiej muzyki rockowej.
Pod koniec 1994r. wychodzi jego czwarty album „A che ora è la fine del mondo?”, tytuł pierwszego debiutanckiego singla, cover piosenki grupy REM. Album zawiera nowe utwory, wśród których wersja koncertowa „Urlando contro il cielo”.
W 1995r. Ligabue publikuje album, który pozwala uznać go ostatecznie gwiazdą włoskiego rocka. „Buon compleanno, Elvis” sprzedaje ponad milion płyt i pozostaje przez 70 tygodni wśród najczęściej sprzedawanych albumów. Rockman rozpoczyna trasę koncertową składającą się z 15 etapów, co potwierdza jego ogromny sukces.
W 1996r. Ligabue realizuje swój pierwszy album live nagrany w trakcie koncertów z poprzedniego roku „Su e giù da un palco” z trzema niewydanymi dotąd piosenkami: „Il Giono di dolore che uno ha”, „Tra palco e realtà” oraz „Ultimo tango a Memphis”.
W tym samym roku wychodzi również jego pierwsza książka „Fuori e dentro il borgo”. Po doświadczeniu pisarskim Ligabue podejmuje się napisania scenariusza di filmu, którego fabuła jest inspirowana niektórymi wydarzeniami z książki. To producent Domenico Procacci przekonał Ligę, by wyreżyserował film i w ten sposób powstaje „Radio Freccia”. Film, który zaprezentowano po praz pierwszy na Festiwalu Filmowym w Wenecji w 1998r., otrzymał poza konkursem trzy Srebrne Taśmy (Nastro d’Argento) (Najlepszy debiut reżyserski, najlepsza ścieżka dźwiękowa, najlepsza piosenka) oraz dwie nagrody David di Donatello (Najlepszy debiut reżyserski i najlepsza ścieżka dźwiękowa).
Również w 1998r. ukazuje się siódmy album Ligabue „Radiofreccia: le canzoni”, ścieżka dźwiękowa z filmu, która zawiera także niektóre klasyczne piosenki z lat 70 oraz trzy nowe utwory.
We wrześniu 1999r. Ligabue publikuje swój ósmy album zatytułowany „Miss Mondo”.
Następnie jest autorem scenariusza i reżyserii swojego drugiego filmu „Da zero a dieci” (2002) , który produkuje debiutujący w tej roli Domenico Procacci.
W tym samym 2002 roku w kwietniu wychodzi album „Fuori come va?”, który już w przedsprzedaży uzyskał status Podwójnej Platynowej Płyty. CD zawiera „Questa è la Mia Vita”, ścieżkę dźwiękową filmu „Da zero a dieci”.
W 2003r. wciąż pod marką Wea wychodzi „Giro d’Italia” – podwójna płyta live zarejestrowana w trakcie trasy koncertowej „Ligabue In Teatro 2003”.
6 marca 2004r. Ligabue wydaje w wydawnictwie Feltrinelli „La neve se ne frega”, prowokacyjną powieść, w której piosenkarz opisuje świat na opak, w którym każdy rodzi się już starym, a życie polega na stopniowym odmładzaniu aż do stania się dzieckiem.
10 września 2005r. Ligabue organizuje niecodzienne koncertowe wydarzenie w Reggio-Emilia: cztery sceny, dziesiątki ekranów wraz z wyjątkowymi gośćmi kalibru Elisy i Eduardo Bennato – autorami wprowadzenia do koncertu, który trwa ponad trzy godziny.
Po trzech latach poza studiem nagraniowym też we wrześniu 2005r. wychodzi album zatytułowany „Nome e cognome” i pierwszy singiel „Il Giorno dei giorni” osiąga tytuł najlepiej sprzedawanego.
